راهبردهای تدریس متمایز در کلاس های درس ادبیات فارسی: الگویی برای مدیریت تنوع یادگیری و ارتقای تعامل شناختی دانش آموزان

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی پیاده سازی راهبردهای تدریس متمایز (DI) در درس ادبیات فارسی و نقش آن در مدیریت تنوع یادگیری دانش آموزان انجام شده است. با توجه به ماهیت انتزاعی و تحلیلی ادبیات، مدیریت تفاوت های فردی در زمینه پیش زمینه دانش، مهارت های خواندن و سبک های شناختی، چالشی جدی برای مدرسان است.روش شناسی: این مطالعه با رویکرد کیفی و از طریق تحلیل محتوای اسناد آموزشی و بررسی نظری مدل های کاتل و توملینسون، به واکاوی ابعاد محتوا، فرآیند و محصول در درس ادبیات پرداخته است.یافته ها: نتایج نشان می دهد که متمایزسازی محتوا از طریق سطح دشواری متون کلاسیک و مدرن، متمایزسازی فرآیند از طریق گروه بندی انعطاف پذیر و استفاده از ابزارهای چندرسانه ای، و متمایزسازی محصول از طریق تنوع در پروژه های نوشتاری و شفاهی، می تواند شکاف یادگیری را در کلاس های درس واحد کاهش دهد.نتیجه گیری: تدریس متمایز در ادبیات فارسی نه تنها باعث عدالت آموزشی می شود، بلکه با پاسخ به نیازهای عاطفی و شناختی دانش آموزان، اشتیاق به تحلیل متون را افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس متمایز ، ادبیات فارسی ، تنوع یادگیری ، مدیریت کلاس ، عدالت آموزشی ، تعامل شناختی.