بررسی تطبیقی طرح های پیادهراه سازی در مرکز شهر اراک و تاثیر آن بر ارتقاء کیفیت زندگی و کاهش ترافیک شهری

پیادهراه سازی در هسته مرکزی شهرها، یکی از راهبردهای موثر در بازآفرینی شهری، کاهش سلطه خودرو و احیای هویت تاریخی محسوب می شود. شهر اراک با اجرای طرح پیادهراه سازی در هسته مرکزی و جمع آوری پل خیبر، گامی بلند در مسیر گذار از خودرومحوری به انسان محوری برداشته است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات تطبیقی و اسناد فرادست، به بررسی ابعاد مختلف این پروژه و تاثیرات آن بر کیفیت زندگی شهری و مدیریت ترافیک می پردازد. یافته ها نشان می دهد که این طرح که بر اساس مطالعات ۱۰ ساله در قالب طرح جامع و طرح تفصیلی شهر اراک تدوین شده، با هدف کاهش ترددهای غیرضروری، هدایت سفرهای عبوری به رینگ های پیرامونی، بازگرداندن هویت تاریخی به مرکز شهر و ایجاد فضایی پویا برای تعاملات اجتماعی در دستور کار قرار گرفته است. با این حال، موفقیت پایدار این پروژه نیازمند فرهنگ سازی، اقناع عمومی، تقویت حمل ونقل عمومی، تامین پارکینگ های حاشیه ای و مدیریت هوشمندانه چالش های توزیعی است. تجربه تطبیقی شهرهای تهران، همدان، اصفهان و رشت نشان می دهد که مقاومت های اولیه در برابر چنین طرح هایی، بخشی جدایی ناپذیر از فرآیند تحول شهری است و در نهایت، همین جسارت در تغییر الگوهای تردد است که به ارتقای کیفیت زندگی شهری و جذب سرمایه های اجتماعی منجر می شود.

کلیدواژه ها:

پیادهراه سازی ، کیفیت زندگی شهری ، مدیریت ترافیک ، انسان محوری ، شهر اراک