تاثیر سبک های فرزندپروری بر پیشرفت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان

سبک فرزندپروری یکی از عوامل مهم خانوادگی در شکل گیری شخصیت، عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان است. خانواده نخستین محیط اجتماعی کودک به شمار می آید و نوع تعامل والدین با فرزندان می تواند بر نگرش آنان نسبت به یادگیری، میزان انگیزه، اعتماد به نفس، سازگاری اجتماعی و توانایی مقابله با فشارهای روانی اثر بگذارد. هدف مقاله حاضر بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری بر پیشرفت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان است. این مقاله به شیوه مروری و با استفاده از منابع علمی فارسی و انگلیسی تدوین شده است. در این بررسی، سبک های مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و بی توجه با توجه به میزان محبت، کنترل، پاسخ گویی و آزادی مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های نظری و پژوهشی نشان می دهد سبک مقتدرانه، به دلیل ترکیب مناسب محبت، نظارت، گفت و گو و تعیین قوانین روشن، بیشترین ارتباط را با پیشرفت تحصیلی، خود تنظیمی، انگیزه درونی و سلامت روان دانش آموزان دارد. در مقابل، سبک مستبدانه با فشار زیاد، تنبیه و کاهش استقلال، می تواند اضطراب، ترس از شکست و کاهش انگیزه را افزایش دهد. سبک سهل گیرانه اگرچه با محبت فراوان همراه است، به دلیل نبود نظارت و قوانین مشخص ممکن است به ضعف خود انضباطی و افت تحصیلی منجر شود. سبک بی توجه نیز با کاهش حمایت عاطفی و نظارت والدین، خطر مشکلات هیجانی، انزوای اجتماعی و ضعف عملکرد تحصیلی را افزایش می دهد. بر اساس نتایج این مقاله، آموزش والدین، تقویت ارتباط خانواده و مدرسه و توجه به نیازهای عاطفی و تحصیلی دانش آموزان می تواند نقش مهمی در بهبود پیامدهای تربیتی داشته باشد.