تحلیل حقوقی قراردادهای درمانی مرتبط با حق بر سلامت در نظام درمانی و بهداشتی

حق بر سلامت، از جمله حقوق بنیادین بشر است که دولت ها موظف به شناسایی، حمایت و تضمین اجرای آن می باشند. این حق تنها به معنای نبود بیماری نیست، بلکه دسترسی برابر همگان به خدمات درمانی، تغذیه مناسب، محیط زیست سالم و سایر عوامل موثر بر سلامت جسمی، روانی و اجتماعی را نیز در بر می گیرد. بر پایه مبانی حقوق بشری و فقهی، تحقق این حق نیازمند سازوکارهای اجرایی و حقوقی کارآمد است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-توصیفی، به بررسی نقش قراردادهای درمانی در تحقق حق بر سلامت در نظام بهداشتی و درمانی ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهد که پذیرش اصول حق بر سلامت موجب شفاف سازی مسئولیت های قانونی و قراردادی در فرایند درمان شده و نقش پزشکان، بیمارستان ها و سایر ارائه دهندگان خدمات سلامت را مشخص تر می سازد. همچنین، قرارداد درمان به طور معمول در شمار عقود نامعین قرار می گیرد و نظریه جعاله به دلیل انعطاف پذیری، انطباق بیشتری با ماهیت آن دارد. حتی در نبود رابطه مستقیم قراردادی، اصول حق بر سلامت می تواند مبنایی برای حمایت حقوقی از بیماران باشد. در نهایت، پژوهش بر ضرورت تدوین قراردادهای استاندارد و بازنگری در چارچوب حقوقی موجود برای ارتقای کیفیت خدمات درمانی و تحقق عدالت درمانی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

قرارداد درمان ، حق بر سلامت ، مسئولیت قراردادی