شفقت نهادی:آیا نهادهای عمومی می توانند از رنج انسان بکاهند؟

شفقت، در اخلاق، فضیلتی فردی شمرده می شود؛ چیزی که اشخاص احساس می کنند و بر پایه آن دست به کنش می زنند. اما رنج انسان در مقیاس بزرگ، نه در رابطه دو فرد، که در دل نهادها تولید، میانجی و گاه تشدید می شود؛ در نظام رفاه، در بیمارستان، در دادگاه، در اداره مهاجرت. این مقاله می پرسد آیا شفقت می تواند خصلتی نهادی باشد، نه صرفا فردی؛ و اگر می تواند، آیا واقعا از رنج می کاهد، یا تنها زینتی احساساتی بر چهره قدرت است.استدلال مرکزی این است: نهادها نمی توانند نسبت به رنج بی طرف بمانند—آن ها یا از رنج می کاهند یا بر آن می افزایند—و بنابراین «شفقت نهادی» نه یک تجمل اخلاقی، بلکه پرسشی از طراحی نهادی است. ما شفقت نهادی را نه به مثابه احساس سازمان، بلکه همچون ظرفیتی ساختاری تعریف می کنیم که در سه مولفه تجلی می یابد: بازشناسی رنج، اعتنا به آن به منزله دلیلی برای کنش، و پاسخ شایسته و موثر—همه مشروط به قید عدالت و بی طرفی.روش، مفهومی–نظری است و سه بدنه ادبیات را به گفت وگو می نشاند: نظریه اخلاقی شفقت و اخلاق مراقبت، مطالعات رنج اجتماعی، و پژوهش های اداره عمومی درباره بوروکراسی سطح خیابان و بار اداری. حاصل، چارچوبی چندسطحی و یک گونه شناسی چهارگانه از حالت های نهادی است، به همراه هفت گزاره آزمون پذیر. در پایان، دلالت های آن برای طراحی «نهادهای کم رنج» و نقش نظارت پارلمانی در نظام های حکمرانی در حال توسعه بازخوانی می شود. این مقاله، چهره منفی همان پرسشی است که در کار پیشین به چهره مثبتش—شکوفایی—پرداختیم.

کلیدواژه ها:

شفقت نهادی ، رنج اجتماعی ، اخلاق مراقبت ، بار اداری ، عدالت اداری ، حق اداره خوب ، حکمرانی ، نظارت پارلمانی.