قانون حمایت از گزارشگران فساد گامی به پیش یا نظام مند سازی محدودیت ها

مهم ترین شیوه کشف فساد، یاری جستن از نظارت مردمی در قالب نهاد گزارشگری فساد است. افشاگری فساد عبارت است از علنی ساختن اختیاری فساد شخص حقیقی یا حقوقی بخش دولتی یا خصوصی توسط شخص دیگر. در ایران تا قبل از تصویب قانون حمایت از گزارشگران فساد مواد پراکنده ای در قوانین مختلف در این باره وجود داشت که اعمال آن ها چندان ملموس نبود. با تصویب قانون مذکور در سال ۱۴۰۲ ایران نیز به جمع کشورهای دارای قانون خاص در این حوزه پیوست. گرچه وضع قانون یادشده گام مهمی برای حمایت از افشاگران فساد به شمار می رود، اما مقایسه این قانون با قوانین کشورهای مختلف و نیز رویکرد سازمان های منطقه ای مانند اتحادیه اروپا که از سال ها قبل تمهیدات مهمی را در این راستا اندیشیده اند، نشان دهنده برخی ایرادات اساسی نظیر عدم پیش بینی مصونیت حقوقی و کیفری برای افشاگران دارای حسن نیت می باشد که سند مذکور را نه به عنوان ابزاری برای تامین حمایت موثر و ترغیب شهروندان به افشای فساد، بلکه صرفا به انتقال شکلی نهاد سوت زنی در راستای الزام ایران به ایفای تعهدات بر اساس کنوانسیون مریدا تقلیل داده است.

کلیدواژه ها:

افشاگر ، سوت زنی ، باور معقول ، اقدامات تلافی جویانه ، کنوانسیون مریدا