اثربخشی گروه های هم اندیشی آموزشی معلمان بر ارتقای کارآمد تدریس و مهارت های حل تعارض تربیتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه های هم اندیشی آموزشی معلمان بر ارتقای کارآمدی تدریس و مهارت های حل تعارض تربیتی معلمان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش اجرا، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری تحقیق را کلیه معلمان مقطع متوسطه شاغل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند که از میان آن ها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل جای دهی شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی تدریس و پرسشنامه سنجش مهارت های حل تعارض تربیتی بود که روایی صوری و محتوایی آن ها به تایید متخصصان علوم تربیتی رسید و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای در برنامه های سازمان یافته کارگاه ها و جلسات تعاملی هم اندیشی آموزشی، اشتراک تجارب زیسته و تحلیل سناریوهای واقعی کلاس درس شرکت نمودند، در حالی که گروه کنترل در این مدت تنها فعالیت های معمول و روزمره آموزشی خود را پیگیری کردند. در پایان دوره آموزشی، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد و داده های خام جمع آوری گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از شاخص های آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا - MANCOVA) با بهره گیری از نرم افزار آماری SPSS استفاده شد. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که پس از کنترل اثرات پیش آزمون، تفاوت معناداری میان میانگین نمرات گروه های آزمایش و کنترل در متغیرهای پژوهش در سطح معناداری (۰۵/۰ > P) وجود دارد. نتایج نشان داد که حضور در گروه های هم اندیشی آموزشی به میزان قابل توجهی موجب بهبود راهبردهای تدریس، افزایش خودکارآمدی آموزشی، ارتقای توانمندی در مدیریت جو روانی-تربیتی کلاس و توسعه مهارت های سازنده حل تعارضات دانش آموزی در معلمان شده است. بر اساس این یافته ها، تشکیل نظام مند اجتماعات یادگیری حرفه ای و گروه های هم اندیشی در مدارس می تواند نقش بسزایی در توانمندسازی معلمان و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی-یادگیری ایفا نماید.