اعتبار قرارداد های هوشمند با تاکید بر ماده ۱۰ قانون مدنی

فراهم کرده است. این قراردادها که در قالب کدهای رایانه ای و بر بستر سامانه های غیر متمرکز اجرا می شوند، قابلیت اجرای خودکار تعهدات قراردادی را بدون نیاز به مداخله شخص ثالث فراهم می سازند. با وجود توسعه کاربرد این ابزار در عرصه تجارت الکترونیک و مبادلات دیجیتال، جایگاه حقوقی و میزان اعتبار آن ها در نظام حقوقی ایران همچنان با ابهاماتی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اعتبار قراردادهای هوشمند در حقوق ایران با تاکید بر ماده ۱۰ قانون مدنی و اصل آزادی قراردادها انجام شده است. پرسش اصلی این تحقیق آن است که آیا قراردادهای هوشمند را می توان در چارچوب قواعد عمومی قراردادها در حقوق ایران معتبر و لازم الاجرا دانست یا خیر. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای است. یافته های تحقیق نشان می دهد که در صورت احراز شرایط اساسی صحت معاملات از جمله قصد و رضای طرفین، اهلیت، معین بودن موضوع معامله و مشروعیت جهت، قراردادهای هوشمند می توانند در قلمرو ماده ۱۰ قانون مدنی قرار گرفته و از اعتبار حقوقی برخوردار شوند. با این حال، مسائلی نظیر نحوه احراز اراده طرفین، امکان فسخ یا اصلاح قرارداد، و مسئولیت ناشی از خطاهای برنامه نویسی از جمله چالش های حقوقی مهم در پذیرش کامل این نوع قراردادها به شمار می روند. در نهایت، به نظر می رسد نظام حقوقی ایران با تکیه بر قواعد عمومی قراردادها و تفسیر موسع از اصل آزادی قراردادها می تواند بستر پذیرش و اعتبار قراردادهای هوشمند را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

قرارداد هوشمند ، بلاک چین ، ماده ۱۰ قانون مدنی ، اصل آزادی قراردادها ، اعتبار قراردادها.