بررسی تاثیر عملکرد برنامه های فوق برنامه هنری بر تقویت خلاقیت دانش آموزان در سنین مدرسه

خلاقیت یکی از مهارت های بنیادین سده بیست و یکم است و پرورش آن نیازمند بسترهای آموزشی است که فراتر از برنامه های درسی رسمی، فرصت تجربه، اکتشاف و بیان آزاد را در اختیار دانش آموزان قرار دهند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های فوق برنامه هنری بر تقویت خلاقیت دانش آموزان در سنین مدرسه انجام شده است. این مطالعه با روش توصیفی تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات پژوهشی، سازوکارهای اثرگذاری فعالیت های هنری از جمله هنرهای تجسمی، موسیقی، نمایش و دست ورزی را بر ابعاد چهارگانه خلاقیت یعنی سیالیت، انعطاف، ابتکار و بسط واکاوی می کند. یافته ها نشان می دهد که برنامه های هنری به دلیل کاهش فشار عملکردی، ماهیت تجربی و بازخورد باز، زمینه بروز تفکر واگرا را فراهم می کنند و از طریق تقویت خودکارآمدی خلاق، انگیزش درونی و مهارت های همکاری، خلاقیت دانش آموزان را ارتقا می دهند. همچنین عواملی مانند کیفیت مربی، تداوم فعالیت و پشتیبانی سازمانی در اثربخشی این برنامه ها نقش تعیین کننده دارند. نتایج پژوهش بر ضرورت گنجاندن فعالیت های هنری به عنوان بخشی اصلی از نظام یادگیری تاکید دارد.