نقش مفهوم مصلحت در مکاتب کلامی اسلامی و کارکرد آن در حقوق عمومی معاصر

مصلحت در مکاتب کلامی اسلامی نقش کلیدی در استنباط احکام و تصمیم گیری های حکومتی دارد و با تکیه بر عقل عملی و شریعت، هم مصلحت دینی و هم دنیوی را تامین می کند. نگارندگان در این پژوهش در پی پاسخ به سوال می باشند که مفهوم مصلحت در مکاتب کلامی اسلامی چگونه بنیان گذاری شده و این مفهوم چه نقش و کارکردی در حقوق عمومی معاصر، به ویژه در نظام جمهوری اسلامی ایران دارد؟ این تحقیق به روش کتابخانه ای و تحلیلی- توصیفی انجام شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مصلحت، به عنوان معیاری برای تشخیص و تطبیق احکام و مقررات می تواند ابزاری موثر برای پیشگیری از تضاد منافع فردی و عمومی باشد. توجه به مصلحت در فرایند قانونگذاری، نه تنها موجب انسجام حقوقی می شود، بلکه انعطاف پذیری قوانین و پاسخگویی به تحولات اجتماعی را نیز ارتقا می بخشد. کاربرد مصلحت، به ویژه در چارچوب نظام جمهوری اسلامی، می تواند تضمین کننده هماهنگی میان اهداف شرعی، حقوقی و منافع جامعه باشد و نقش تعیین کننده ای در افزایش مشروعیت و کارآمدی سیاست ها و مقررات داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مصلحت ، مکاتب کلامی اسلامی ، حقوق عمومی ، معاصر