بررسی حق تعلیق اجرای تعهدات قراردادی با تاکید بررویه قضایی ایران

حق تعلیق اجرای تعهد ، یکی از راهکارهای مهم و کاربردی در حقوق قرارداد ها است که به هریک از طرفین قرارداد این اختیار را می دهد تا در مواجهه با عدم اجرای تعهد یا اجرای ناقص و یا تاخیر در اجرای تعهدات قراردادی توسط طرف مقابل به طور موقت از اجرای تعهد خودداری نماید این حق بیشتر شبیه حق حبس می باشد. اما با حق حبس تفاوت دارد و آنچه مدنظر ما در این مقاله است فراتر از حق حبس سنتی و مواردی که طرفین این حق را در قرارداد شرط نموده اند می باشد. این پژوهش در صدد پاسخ گویی به این مساله است که چگونه می توان در صورت فقدان هرگونه شرط صریح و یا موارد مصرح قانونی اجرای تعهدات ایجاد شده را معلق نمود و بر اساس کدام مبنا و قاعده می توان این حق را برای طرفین قرارداد در نظر گرفت ، از سوی دیگر آیا می توان با وجود اصل لزوم و پایبندی به مفاد قرارداد به این حق در قرارداد و عدم اجرای تعهدات آن استناد نمود و این حق را از موارد استثنائات وارد بر اصل لزوم قرارداد ها محسوب نمود و اینکه رویه دادگاهها در مواجهه با اعمال این حق چگونه است و این حق را شناسایی نموده اند یا اینکه آن را به دلیل تعارض با اصل لزوم پایبندی به مفاد قرارداد لغو بوده و فاقد جایگاه حقوقی در نظام حقوقی کشور می باشد.