یادگیری تجربی (Experiential Learning) در مدارس ایران؛ از تئوری تا اجرا

پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت یادگیری تجربی در مدارس ایران و شناسایی چالش ها و فرصت های گذر از مبانی نظری به اجرای عملی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی با رویکرد کمی بود. جامعه آماری شامل تمامی دبیران مقطع متوسطه استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۸۴ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط صاحب نظران حوزه تعلیم و تربیت تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (α=۰/۹۲) محاسبه شد. یافته های حاصل از آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که وضعیت موجود یادگیری تجربی در مدارس ایران در سطح متوسط (میانگین=۳/۱۸، انحراف معیار=۰/۷۶) قرار دارد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نرمال بودن توزیع داده ها را تایید کرد. نتایج بیانگر تفاوت معنادار بین وضعیت موجود و وضعیت مطلوب مولفه های یادگیری تجربی شامل یادگیری عملی، تامل، مفهوم سازی و آزمایش فعال بود. یافته ها نشان می دهد که علی رغم تاکید نظری بر رویکردهای ساخت گرایانه و تجربی در اسناد رسمی آموزش و پرورش ایران از جمله سند تحول بنیادین و برنامه درسی ملی، شکاف های قابل توجهی در اجرای عملی وجود دارد. پژوهش حاضر بر توسعه برنامه های تربیت معلم، تامین زیرساخت های آموزشی مناسب و اصلاح نظام ارزیابی برای تسهیل گذر از تئوری به عمل در یادگیری تجربی تاکید دارد.