استفاده از مدل های یادگیری فعال در کلاس فیزیک جهت افزایش تعامل و انگیزه دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر به کارگیری مدل های یادگیری فعال بر تعامل کلاسی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان در درس فیزیک انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه دوم بود که نمونه ای از آنان به روش در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جای گرفتند. در آغاز، میزان تعامل کلاسی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان هر دو گروه سنجیده شد. سپس گروه آزمایش طی چند جلسه مفاهیم فیزیک را با استفاده از روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله گروهی، آزمایش های کلاسی و آموزش همتا فراگرفت، درحالی که آموزش گروه گواه به شیوه معمول انجام شد. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه انگیزه تحصیلی، سیاهه مشاهده تعامل کلاسی و آزمون پیشرفت درسی استفاده شد. روایی ابزارها با نظر متخصصان و پایایی آن ها با روش آماری مناسب بررسی شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس و پس از بررسی پیش فرض های آماری تحلیل شدند. نتایج نشان داد به کارگیری مدل های یادگیری فعال موجب افزایش تعامل کلاسی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش شد. همچنین مشارکت در بحث های کلاسی، همکاری با همسالان، پرسشگری و علاقه به یادگیری مفاهیم فیزیک در این گروه بهبود یافت. یافته ها نشان می دهد استفاده هدفمند از روش های یادگیری فعال می تواند تجربه یادگیری فیزیک را برای دانش آموزان پویاتر و معنادارتر کند و زمینه مشارکت بیشتر آنان را در فرایند آموزش فراهم آورد.