چالش های تدریس در دوران پس از همه گیری و راهبردهای سازگاری

همه گیری کووید-۱۹ نظام های آموزشی سراسر جهان را به طور بنیادین دگرگون ساخت و معلمان را ناگزیر به پذیرش و به کارگیری فوری شیوه های آموزش از راه دور، ترکیبی و مبتنی بر فناوری نمود. اگرچه مرحله حاد همه گیری فروکش کرده است، پیامدهای آموزشی آن همچنان به بازتعریف شیوه های تدریس، هویت حرفه ای معلمان و پارادایم های آموزشی ادامه می دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی چالش های تدریس در دوران پس از همه گیری و شناسایی راهبردهای سازگاری موثر معلمان انجام شد. این مطالعه با روش توصیفی-پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته ای که روایی آن توسط متخصصان فناوری آموزشی و برنامه درسی تایید و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α = ۰/۹۴) محاسبه شد، داده های خود را از ۲۸۰ معلم شاغل در مدارس ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم در استان های مختلف کشور گردآوری کرد. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف نشان داد که توزیع داده ها نرمال نیست؛ از این رو از آزمون تی تک نمونه ای و آزمون های ناپارامتریک معادل برای تحلیل استنباطی استفاده شد. یافته ها نشان داد که معلمان همچنان در پنج حوزه با چالش های اساسی روبه رو هستند: زیرساخت فناوری، شایستگی آموزشی، مشارکت دانش آموزان، بهزیستی روان شناختی-اجتماعی و شیوه های ارزیابی. با این حال، راهبردهای سازگاری شامل توسعه حرفه ای مستمر، طراحی مشارکتی درس، یکپارچه سازی آموزش ترکیبی و عمل تاملی به طور معناداری این چالش ها را کاهش داد. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که میانگین نمرات ادراک معلمان از اثربخشی راهبردهای سازگاری به طور معناداری بالاتر از مقدار آزمون است (p < ۰/۰۰۱). پژوهش نتیجه می گیرد که رویکردی سیستمی و چندلایه ای شامل سرمایه گذاری زیرساختی، توانمندسازی معلمان و بازطراحی برنامه درسی برای دستیابی به آموزش پایدار در دوران پس از همه گیری ضروری است.