مدل یابی ساختاری تاب آوری تحصیلی بر اساس جو عاطفی خانواده با نقش واسطه ای پیوند با مدرسه

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی ساختاری رابطه بین جو عاطفی خانواده و تاب آوری تحصیلی با بررسی نقش میانجی پیوند با مدرسه در دانش آموزان به رشته تحریر درآمده است. تاب آوری تحصیلی به منزله یک سازه روان شناختی چندبعدی، توانمندی دانش آموز در سازگاری مثبت و پایداری در مواجهه با چالش ها، استرس ها و موانع تحصیلی را توصیف می کند. بر مبنای نظریه نظام های بوم شناختی برونفن برنر، تحول شناختی و هیجانی دانش آموزان برآیند تعامل پویا میان خردسیستم های اساسی نظیر کانون خانواده و محیط آموزشی است. روش این پژوهش از منظر هدف، بنیادی و کاربردی و بر مبنای راهبرد مدل سازی ساختاری و تحلیل نظری شواهد تجربی سامان یافته است که بر مبانی همبستگی ماتریس های ساختاری استوار است. تبیین های نظری و یافته های تحلیلی مدل نشان می دهد که جو عاطفی مثبت در خانواده با ابعادی چون صمیمیت، پذیرش بدون قید و شرط، ارتباط کلامی سازنده و حمایت خودمختاری، دارای اثر مستقیم، مثبت و معنادار بر تاب آوری تحصیلی است. علاوه بر این، جو عاطفی غنی خانواده اثر غیرمستقیم معناداری از طریق تقویت پیوند با مدرسه بر افزایش سطح تاب آوری تحصیلی اعمال می کند. پیوند با مدرسه مشتمل بر دلبستگی عاطفی به مدرسه، تعهد به تکالیف، باور به هنجارهای نهادی و ارتباط مثبت با معلمان، به مثابه پلی میان امنیت روانی حاصل از خانواده و پایداری تحصیلی عمل می کند. دانش آموزانی که از کانون خانواده ای حامی و گرم برخوردارند، پیوند قوی تری با فضای مدرسه برقرار می سازند و در برابر ناکامی های تحصیلی سرسختی و خودتنظیمی فزاینده ای نشان می دهند. در نتیجه، ارتقای پیوند با مدرسه نقش واسطه ای تعیین کننده ای در انتقال مواهب عاطفی خانواده به راهبردهای مقابله ای سازگارانه تحصیلی ایفا می نماید