بررسی الگوهای اثربخش مشارکت خانواده و مدرسه در دوران گذار به محیط های یادگیری ترکیبی

تحولات شتابان فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی و بازآرایی ساختارهای آموزشی، نظام های تعلیم و تربیت را وارد عصر یادگیری ترکیبی ساخته است؛ پارادایمی نوین که با درهم آمیختن هدفمند آموزش های حضوری در بستر کلاس درس و تعاملات دیجیتال در محیط های برخط، مرزهای سنتی زمان و مکان یادگیری را بازتعریف می کند. گذار به این زیست بوم پداگوژیک، کانون خانواده و مدرسه را با بازآفرینی بنیادین در کارکردها، نقش ها و الگوهای تعامل دوجانبه روبرو کرده است. هدف این پژوهش، تحلیل جامع و ژرف نگر الگوهای اثربخش مشارکت خانواده و مدرسه در دوران گذار به محیط های یادگیری ترکیبی، شناسایی مولفه های ساختاری آن و تبیین شیوه های خروج از مشارکت مکانیکی به سوی هم پیمانی تربیتی پایدار است. رویکرد این مطالعه نظری، بنیادی و اسنادی بوده که با بهره گیری از شیوه سنتز مفهومی و بدون اتکا به جامعه آماری میدانی تدوین یافته است. نتایج این بررسی نشان می دهد که رویکردهای کلاسیک مشارکت والدین که بر انفعال، مراودات مالی، حضورهای اداری دوره ای و دریافت گزارش های بازخوردی پسینی متکی بودند، توانمندی پاسخگویی به پیچیدگی های آموزش ترکیبی را ندارند. در این میان، گذار پیروزمندانه به این محیط ها نیازمند استقرار الگوهای چهارگانه هم پیمانی پداگوژیک هم آفرین، تعامل چندسویه شبکه ای، حکمرانی تربیتی داده محور و مدل توسعه سواد دیجیتال والدگری است. اجرای این الگوها سبب بازتولید سرمایه اجتماعی، ارتقای مهارت های خودتنظیمی فراگیران، کاهش ابهام نقش میان معلمان و اولیا و مهار انزوای دیجیتال می گردد. تحقق این اهداف مستلزم شفاف سازی چارچوب های پداگوژیک، تدوین منشور حقوق و وظایف، استانداردسازی کانال های ارتباطی و توانمندسازی مداوم خانواده ها در ابعاد تربیتی و فناورانه است.