نقش مدرسه در تقویت مهارت های زندگی؛ از خودمراقبتی و ارتباط موثر تا مدیریت موقعیت های روزمره

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 2

فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFTRA02_2262

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

مدرسه در جهان معاصر صرفا نهادی برای انتقال دانش رسمی و سنجش پیشرفت تحصیلی نیست، بلکه یکی از مهم ترین بسترهای اجتماعی برای شکل گیری توانایی هایی است که دانش آموز برای اداره زندگی فردی، ارتباط با دیگران، مواجهه با فشارها، تصمیم گیری و حل مسائل روزمره به آن ها نیاز دارد. مهارت های زندگی هنگامی معنا و کارکرد واقعی پیدا می کنند که از سطح آگاهی و توصیه فراتر رفته و در تجربه های روزمره دانش آموز، در روابط میان فردی، در شیوه مواجهه با تعارض، در مراقبت از سلامت، در مدیریت هیجان و در انتخاب میان گزینه های مختلف تمرین شوند. بر همین اساس، مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، نقش مدرسه را در تقویت مهارت های زندگی بررسی می کند و میان ابعاد خودمراقبتی، ارتباط موثر، خودتنظیمی، تاب آوری، حل مسئله، تصمیم گیری، تفکر انتقادی و سازگاری اجتماعی پیوند برقرار می سازد. شواهد پژوهش های فارسی نشان می دهد آموزش مستقیم مهارت های زندگی می تواند سلامت روان، جرات ورزی، سازگاری اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهد، اما اثرگذاری آن به اجرای مقطعی و کلاس محور محدود نیست و به کیفیت محیط مدرسه، نقش الگویی معلم، فرصت های مشارکت و نوع سازمان دهی برنامه درسی نیز وابسته است. پژوهش های مرتبط با یادگیری مشارکتی، بازی درمانی، قصه گویی، خودتنظیمی و آموزش های تفکر نیز نشان می دهند که بسیاری از مهارت های زندگی از طریق تجربه اجتماعی و فعالیت معنادار بهتر شکل می گیرند تا از طریق انتقال شفاهی محتوا. در این میان، خودمراقبتی جایگاهی بنیادین دارد؛ زیرا توانایی دانش آموز برای مراقبت از بدن، هیجان، روابط، امنیت و حضور دیجیتال، پیش شرط استفاده موثر از دیگر مهارت هاست. مرور حاضر همچنین نشان می دهد که میان تاکید نظری بر مهارت های زندگی و سنجش واقعی انتقال این مهارت ها به موقعیت های روزمره فاصله وجود دارد. از این رو، مدرسه زمانی در تقویت مهارت های زندگی موفق تر خواهد بود که این مهارت ها را نه به عنوان موضوعی حاشیه ای، بلکه به عنوان شایستگی هایی فراگیر در برنامه درسی، فرهنگ سازمانی، روابط آموزشی و تجربه روزانه دانش آموز نهادینه کند. جمع بندی شواهد بر این نکته دلالت دارد که نقش مدرسه در این حوزه ماهیتی چندسطحی دارد و از آموزش صریح مهارت تا الگوسازی، فراهم کردن فرصت تمرین، ایجاد محیط امن و حمایت کننده و پیوند دادن یادگیری مدرسه با مسائل واقعی زندگی امتداد می یابد.

نویسندگان