بررسی اهمیت گسترش فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، در فرایند یاددهی یادگیری

بررسی تحلیلی رابطه سواد رسانه ای و فناوری اطلاعات با یادگیری خودتنظیمی در دانش آموزان نشان می دهد که این سه سازه را نمی توان به صورت جداگانه و مستقل از یکدیگر تحلیل کرد. تغییر محیط آموزشی در نتیجه گسترش فناوری های دیجیتال، نه تنها ابزارهای یادگیری را افزایش داده، بلکه ماهیت مسئولیت یادگیرنده را نیز تغییر داده است. در محیطی که اطلاعات فراوان و مسیرهای متعدد یادگیری وجود دارد، دانش آموز دیگر نمی تواند صرفا دریافت کننده محتوای انتخاب شده توسط معلم باشد. او باید بتواند هدف تعیین کند، منابع مناسب را بیابد، اطلاعات را ارزیابی کند، راهبرد مناسب برگزیند، زمان و توجه خود را مدیریت نماید، عملکرد خود را بسنجد و در صورت نیاز مسیر یادگیری را اصلاح کند. مجموعه این فعالیت ها همان چیزی است که در مفهوم یادگیری خودتنظیمی صورت بندی می شود.در این چارچوب، سواد رسانه ای یکی از مهم ترین پیش نیازهای شناختی برای یادگیری خودتنظیم در محیط دیجیتال است. دانش آموزی که توانایی تحلیل و ارزیابی پیام های رسانه ای را ندارد، در معرض خطر پذیرش اطلاعات نادرست، اتلاف زمان، انتخاب منابع نامناسب و مصرف سطحی محتوا قرار دارد. در مقابل، سواد رسانه ای به او امکان می دهد میان پیام های مختلف تمایز ایجاد کند، هدف تولید محتوا را تشخیص دهد، اعتبار منبع را ارزیابی نماید و اطلاعات را متناسب با هدف آموزشی انتخاب کند. این توانایی ها از نظر ماهیت با فرایندهای خودنظارتی و کنترل شناختی در خودتنظیمی هم راستا هستند.