نقش فعالیت های گروهی فوق برنامه در بازپروری مهارت های ارتباطی و جامعه پذیری پساانزوا

دوره های انزوا چه در قالب انزوای اجتماعی ناشی از همه گیری ها، چه در اثر اختلالات هیجانی رفتاری، مهاجرت، سوگ، تجربه طرد یا گوشه گیری مزمن، غالبا به افت مهارت های ارتباطی و تضعیف جامعه پذیری می انجامد. بازگشت به تعاملات روزمره پس از انزوا با نشانه هایی چون اضطراب اجتماعی، کاهش جرات ورزی، ناتوانی در حل تعارض، ضعف همدلی و گسست از هنجارهای جمعی همراه است. هدف این مقاله دانشگاهی نظری با رویکرد توصیفی تحلیلی، تبیین نقش فعالیت های گروهی فوق برنامه در بازپروری مهارت های ارتباطی و جامعه پذیری پساانزوا است. داده ها با روش اسنادی گردآوری و با سنتز مفهومی در پیوند با نظریه یادگیری اجتماعی، نظریه دلبستگی، دیدگاه سرمایه اجتماعی و رویکردهای یادگیری مشارکتی تحلیل شد. یافته ها نشان می دهد فعالیت های گروهی فوق برنامه با فراهم کردن موقعیت های کم خطر برای تجربه تعامل، ایجاد هویت گروهی، تمرین نقش های اجتماعی، دریافت بازخورد همسالان و تقویت احساس تعلق، زمینه بازسازی تدریجی شایستگی ارتباطی را مهیا می کند. همچنین، این فعالیت ها از طریق افزایش فرصت های گفت و گو، تنظیم هیجان، همکاری هدفمند و مواجهه کنترل شده با موقعیت های اجتماعی، به کاهش اضطراب اجتماعی و رشد جامعه پذیری منجر می شود. در جمع بندی، فوق برنامه گروهی به عنوان یک مداخله تربیتی کم هزینه و پراثر، نقش کلیدی در بازپیوند اجتماعی و بازپروری ارتباطی افراد پساانزوا دارد.