تاثیر روش درمانی Emdr بر بهزیستی روانی نوجوانان

هدف از پژوهش حاضر بررسی بنیادین، جامع و موشکافانه اثر بخشی روش درمانی حساسیت زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم بر ابعاد شش گانه بهزیستی روانی در دوره نوجوانی بود. دوران نوجوانی به منزله یکی از خطیرترین و پرمخاطره ترین گذرگاه های رشد شناختی، عاطفی، زیستی و اجتماعی تلقی می گردد که فرد در خلال آن در معرض تنش های رشدی فزاینده، تعارض های هویت یابی، بحران های عاطفی، استرس های بین فردی و رویدادهای آسیب زا قرار دارد. تداوم و انباشت این وقایع ناخوشایند می تواند شالوده های سلامت روانی نوجوان را دستخوش اخلال ساخته و کارکردهای انطباقی او را تضعیف نماید. روش پژوهش در این بررسی، تحلیلی توصیفی و فراتحلیل کیفی شواهد تجربی و بالینی در گستره زمانی سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۲ خورشیدی و ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ میلادی بود. متغیر وابسته بر اساس الگوی چندبعدی بهزیستی روانی ریف مشتمل بر خودپذیری، استقلال و خودمختاری، تسلط بر محیط، ارتباط مثبت با دیگران، هدفمندی در حیات و بالندگی فردی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته های تفصیلی پژوهش نشان داد که اجرای پروتکل هشت مرحله ای پردازش انطباقی اطلاعات از رهگذر تحریکات دوجانبه نیمکره های مغز، شبکه های پردازش نشده حافظه را که حاوی هیجان های سرکوب شده، افکار ناسازگار و برانگیختگی های سیستم لیمبیک هستند آزاد می سازد. بر اثر این مداخله، بار عاطفی منفی زایل گشته و باورهای مثبت پیرامون کفایت فردی در ساختار ذهن نهادینه می گردند. بازیافت این تعادل عصبی شناختی به شکل مستقیم و معنادار موجب تقویت ارکان بهزیستی روانی، بازیابی عاملیت شخصی و کاهش آسیب پذیری نوجوان در مواجهه با چالش های فردی و اجتماعی می شود. بنابراین، کاربست این رهیافت درمانی در بستر مراکز بالینی، دوایر مشاوره مدارس و درمانگاه های سلامت روان به منزله ابزاری پایدار و ساختاریافته به منظور ارتقای کیفیت زیست روانی جامعه نوجوان توصیه می گردد.