بررسی اهمیت آموزش ترکیبی به عنوان رویکردی تلفیقی در آموزش

آموزش ترکیبی را نمی توان صرفا پاسخی فناورانه به تحولات جدید آموزش دانست، بلکه باید آن را یک تغییر در منطق سازمان دهی یادگیری تلقی کرد. اهمیت این رویکرد در آن است که می تواند ظرفیت های آموزش حضوری، ارتباط انسانی و هدایت معلم را با انعطاف، دسترسی، تعامل و منابع گسترده محیط دیجیتال پیوند دهد. بااین حال، تحقق چنین ظرفیتی مستلزم آن است که مدرسه از تصور ساده «افزودن فناوری به کلاس» عبور کند و به سمت طراحی مجدد تجربه یادگیری حرکت نماید. بررسی موانع اجرای آموزش ترکیبی از منظر معلمان، معاونان و مدیران نشان می دهد که مسئله اصلی نه فقدان یک ابزار خاص، بلکه ناهماهنگی میان مجموعه ای از عوامل فناورانه، انسانی، مدیریتی، برنامه درسی و اجتماعی است.نخستین نتیجه اساسی آن است که زیرساخت شرط لازم آموزش ترکیبی است، اما شرط کافی نیست. اینترنت پایدار، تجهیزات مناسب، سامانه های آموزشی و پشتیبانی فنی بدون وجود مهارت و طراحی آموزشی مناسب نمی توانند کیفیت یادگیری را تضمین کنند. از سوی دیگر، مهارت بالای معلمان نیز بدون دسترسی به زیرساخت قابل اتکا نمی تواند به صورت پایدار به کار گرفته شود. بنابراین، میان زیرساخت و نیروی انسانی رابطه ای مکمل وجود دارد. سیاستی که فقط بر تجهیزات تمرکز کند، ممکن است مدرسه ای ظاهرا فناورانه ایجاد کند، اما الزاما مدرسه ای یادگیرنده ایجاد نخواهد کرد.