تاثیر داستان گویی دیجیتال بر گسترش تفکر خلاق و تولید محتوای نوشتاری کودکان

داستان گویی دیجیتال به عنوان یک رویکرد آموزشی مبتنی بر روایت و رسانه، در سال های اخیر به دلیل هم پوشانی با زیست رسانه ای کودکان و ظرفیت آن برای برانگیختن تخیل و سازمان دهی تجربه های یادگیری، مورد توجه پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است. هدف این مقاله بررسی تاثیر داستان گویی دیجیتال بر گسترش تفکر خلاق و بهبود تولید محتوای نوشتاری کودکان است. مبنای نظری مقاله بر دیدگاه های شناختی اجتماعی، سازنده گرایی و سواد چند وجهی استوار است و نشان می دهد روایت دیجیتال می تواند از طریق هم افزایی تصویر، صدا و متن، کیفیت پردازش ایده، انگیزش درونی، و خود تنظیمی در نوشتن را افزایش دهد. مرور تحلیلی پژوهش های داخلی و خارجی بیانگر آن است که داستان گویی دیجیتال، در صورت طراحی آموزشی مناسب، به افزایش سیالی، انعطاف پذیری و اصالت در تفکر خلاق و نیز بهبود سازمان دهی متن، انسجام روایی، واژگان و بازنگری در نگارش منجر می شود. سازوکارهای اثرگذاری شامل فعال سازی طرح واره های روایی، ایجاد زمینه های معنادار برای ایده پردازی، کاهش اضطراب نوشتن از طریق بیان چند رسانه ای، و تقویت بازخورد همسالان در چرخه تولید متن است. مقاله با ارائه یک چارچوب اجرایی برای کلاس درس و معیارهای سنجش خلاقیت و کیفیت نوشتار، پیشنهادهایی کاربردی برای برنامه ریزی آموزشی، توانمندسازی معلمان و سیاست گذاری در حوزه فناوری آموزشی ارائه می کند.