بررسی اثر جو عاطفی مثبت بر تقویت مهارت همدلی و پیشگیری از رفتارهای پرخاشگرانه در مدرسه

محیط آموزشی فضایی فراتر از انتقال صرف دانش شناختی است و ابعاد عاطفی و روانی حاکم بر آن نقشی تعیین کننده در شکل گیری الگوهای رفتاری دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه اثر جو عاطفی مثبت بر ارتقای مهارت همدلی و پیشگیری از بروز رفتارهای پرخاشگرانه در مدارس تدوین شده است. روش شناسی این تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی تحلیلی و مرور اسنادی نظام مند است که طی آن مبانی نظری روان شناختی و جامعه شناختی به همراه یافته های تجربی متقدم مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج برآمده از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد که برقراری روابط حمایتی، امنیت روانی، پذیرش نامشروط و تعامل مثبت میان معلم و دانش آموزان به عنوان ارکان جو عاطفی مثبت، ظرفیت شناختی و عاطفی دانش آموزان را برای درک چشم انداز دیگران ارتقا می بخشد. تقویت مهارت همدلی به عنوان یک متغیر میانجی نیرومند، سبب بازداری رفتارهای تکانشگری و مهار خشم شده و به شکل معناداری رفتارهای پرخاشگرانه کلامی، فیزیکی و رابطه ای را در بستر مدرسه کاهش می دهد. در مقابل، فقدان گرمای عاطفی و حاکمیت جو تنبیهی زمینه ساز بیگانگی تحصیلی و تشدید تنش های بین فردی می گردد. در نهایت، راهکارهای کاربردی برای مدیران، معلمان و سیاست گذاران آموزشی جهت طراحی محیط های یادگیری مشوق همدلی ارائه گردیده است.