بررسی الگوی مدرسه پویا و تاثیر آن بر توسعه شایستگی های جسمانی، شناختی و اجتماعی دانش آموزان

مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین محیط های شکل دهنده شخصیت و توانمندی های دانش آموزان، تنها مسئول انتقال مفاهیم درسی نیست، بلکه باید زمینه رشد متوازن ابعاد جسمانی، شناختی و اجتماعی آنان را نیز فراهم کند. الگوی مدرسه پویا با تاکید بر مشارکت فعال دانش آموزان، تحرک و فعالیت جسمانی، یادگیری مشارکتی، تعامل اجتماعی و استفاده هدفمند از ظرفیت های محیط مدرسه، می تواند زمینه مناسبی برای تحقق این هدف فراهم سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش الگوی مدرسه پویا در توسعه شایستگی های جسمانی، شناختی و اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع علمی و پژوهش های مرتبط است. یافته های بررسی نشان می دهد که مدرسه پویا از طریق ایجاد فرصت برای فعالیت بدنی منظم، طراحی محیط یادگیری مشارکتی، افزایش تعامل میان دانش آموزان و معلمان و استفاده از برنامه های متنوع آموزشی و تربیتی، می تواند به بهبود آمادگی جسمانی، افزایش تمرکز و مشارکت شناختی و تقویت مهارت های ارتباطی و اجتماعی دانش آموزان کمک کند. همچنین، استفاده از داده های حاصل از ارزیابی های آموزشی و جسمانی می تواند به مدیران و معلمان در شناسایی نیازهای دانش آموزان و برنامه ریزی دقیق تر کمک نماید. در مجموع، مدرسه پویا را می توان رویکردی چندبعدی برای حرکت از مدرسه صرفا آموزش محور به محیطی یادگیرنده، مشارکت محور و رشددهنده دانست.