بررسی نقش طراحی فضاها و فعالیت های یادگیری پویا در افزایش تعامل اجتماعی، خودتنظیمی و مشارکت فعال دانش آموزان در مدرسه

تحولات اجتماعی، روان شناختی و آموزشی سال های اخیر، ضرورت بازنگری در شیوه طراحی محیط های یادگیری و فعالیت های آموزشی مدارس را افزایش داده است. مدرسه صرفا مکانی برای انتقال اطلاعات و اجرای برنامه درسی نیست، بلکه محیطی اجتماعی و تربیتی است که ویژگی های فیزیکی، روان شناختی و آموزشی آن می تواند بر کیفیت تعامل دانش آموزان، میزان مشارکت آنان و توانایی شان در مدیریت فرایند یادگیری اثرگذار باشد. هدف مقاله حاضر بررسی نقش طراحی فضاها و فعالیت های یادگیری پویا در افزایش تعامل اجتماعی، خودتنظیمی و مشارکت فعال دانش آموزان است. پژوهش حاضر با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از منابع علمی فارسی و انگلیسی انجام شده است. یافته های مطالعات بررسی شده نشان می دهد که انعطاف پذیری فضای کلاس، امکان جابه جایی و تشکیل گروه های کوچک، ایجاد فرصت برای گفت وگو، فعالیت های مشارکتی، پروژه های دانش آموزمحور، فعالیت های حرکتی و استفاده هدفمند از فناوری می تواند زمینه حضور فعال تر دانش آموزان در فرایند یادگیری را فراهم کند. همچنین، محیط هایی که در آن دانش آموز فرصت انتخاب، برنامه ریزی، پایش عملکرد و ارزیابی فرایند یادگیری خود را دارد، ظرفیت بیشتری برای تقویت خودتنظیمی ایجاد می کنند. از سوی دیگر، تعامل با همسالان و معلمان در محیط های یادگیری پویا می تواند به رشد مهارت های ارتباطی، مسئولیت پذیری و مشارکت اجتماعی کمک کند. بر اساس یافته ها، طراحی فضای یادگیری باید به صورت یکپارچه و در ارتباط با روش تدریس، فعالیت های آموزشی، ویژگی های روان شناختی دانش آموزان و نقش معلم صورت گیرد.