عوامل موثر در آموزش مهارت های اجتماعی به دانش آموزان: یک مرور توصیفی

مهارت های اجتماعی به عنوان مجموعه ای از توانایی های بین فردی شامل ارتباط موثر، همدلی، حل تعارض و مدیریت هیجانات، نقشی محوری در موفقیت تحصیلی، سلامت روانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان ایفا می کنند. در عصر حاضر که جوامع با تحولات گسترده در ساختارهای اجتماعی و الگوهای تعاملی مواجه هستند، آموزش این مهارت ها به یکی از ضروری ترین مولفه های نظام های آموزشی مدرن تبدیل شده است. هدف این مقاله مروری-توصیفی، شناسایی و تحلیل عوامل موثر در آموزش مهارت های اجتماعی به دانش آموزان بر اساس پژوهش های داخلی و خارجی است. برای جمع آوری داده ها، جستجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی شامل سیویلیکا، مگیران و پرتال جامع علوم انسانی و پایگاه های بین المللی شامل اریک، اسکوپوس، وب آو ساینس و اسپرینگر انجام شد. یافته ها نشان می دهد که عوامل درونی شامل خودکارآمدی، توانایی های شناختی و ویژگی های شخصیتی، و عوامل بیرونی شامل محیط خانواده، روابط با همسالان، راهبردهای معلم و سیاست های کلان در شکل گیری و تقویت مهارت های اجتماعی نقش تعیین کننده ای دارند. پژوهش ها نشان می دهند که مداخلات مبتنی بر خودکارآمدی موجب افزایش مهارت های ارتباطی، تعامل اجتماعی و توانایی حل تعارض می شوند. روش ایفای نقش به طور معناداری مهارت های اجتماعی سازی دانش آموزان ابتدایی را بهبود می بخشد. بسته های آموزشی بومی سازی شده مبتنی بر ادبیات کلاسیک فارسی در مولفه های همکاری و قاطعیت اثربخشی معناداری دارند. برنامه های یادگیری اجتماعی-هیجانی تاثیرات مثبتی بر تنظیم روانی، رفتارهای اجتماعی و روابط همسالان نشان می دهند. با این حال، اندازه اثر کلی مداخلات برای دانش آموزان مبتلا به نقص توجه/بیش فعالی در برخی مطالعات ناچیز بوده است. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که آموزش مهارت های اجتماعی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از برنامه درسی رسمی ادغام شود، توانمندسازی معلمان در اولویت قرار گیرد و همکاری خانواده و مدرسه تقویت گردد.