رابطه رهبری آموزشی معاونان و مدیران مدارس متوسطه اول با انگیزش شغلی معلمان

نظام های آموزشی کارآمد بیش از هر عامل سخت افزاری، به کیفیت عملکرد، اشتیاق درونی و تعهد حرفه ای معلمان خود وابسته اند. در دوره حساس متوسطه اول که دانش آموزان دوران گذار از کودکی به نوجوانی را تجربه می کنند و چالش های تربیتی، انضباطی و هویتی به اوج می رسد، فشار کاری معلمان مضاعف شده و انگیزش شغلی آنان به شدت تحت تاثیر فضای سازمانی و شیوه مدیریت حاکم بر مدرسه قرار می گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی عمیق و چندبعدی رابطه رهبری آموزشی کادر اجرایی مدارس اعم از مدیران و معاونان با ابعاد گوناگون انگیزش شغلی معلمان تدوین شده است. در این بررسی، رهبری آموزشی به عنوان الگویی فراتر از مدیریت بوروکراتیک و انضباطی تعریف می شود که بر ترسیم چشم انداز مشترک یادگیری، نظارت بالینی و حمایتی، توسعه شایستگی های حرفه ای و ایجاد فرهنگ سازمانی مبتنی بر اعتماد استوار است. یافته های تحلیلی نشان می دهند که سبک های مدیریتی توزیع شده، تحول آفرین و مبتنی بر هدایت آموزشی، از طریق پاسخگویی به نیازهای اساسی معلمان نظیر استقلال عمل، احساس شایستگی و منزلت حرفه ای، محرک قوی انگیزش درونی معلمان هستند. در نقطه مقابل، اتکای مدیران و معاونان به نظارت های مچ گیرانه، کنترل گرایی افراطی و درگیر شدن در روزمرگی های اداری، زمینه ساز فرسودگی شغلی، احساس بیگانگی حرفه ای و کاهش ماندگاری معلمان اثربخش در کلاس های درس متوسطه اول می گردد. نتایج این پژوهش مدل های نوین مداخله مدیریتی را برای ارتقای سلامت سازمانی مدارس ارائه می دهد.