بررسی هوش مصنوعی به عنوان یکی از مهم ترین پیشران های تحول در نظام های آموزشی

هوش مصنوعی در حال تغییر برخی پیش فرض های بنیادی درباره نحوه طراحی آموزش، تولید محتوا، ارزیابی یادگیری، نقش معلم و تعامل یادگیرنده با دانش است. با این حال، شدت و کیفیت این تحول نه تنها به توانایی فنی الگوریتم ها، بلکه به نحوه ادغام آن ها در ساختار آموزشی، میزان آمادگی کاربران، کیفیت داده ها، سیاست های نهادی و اصول اخلاقی حاکم بر استفاده از فناوری وابسته است. از این منظر، مسئله اصلی نه «هوش مصنوعی یا آموزش انسانی»، بلکه چگونگی ساختن رابطه ای سازنده میان توان محاسباتی ماشین و قضاوت تربیتی انسان است.مهم ترین فرصت هوش مصنوعی را می توان در افزایش ظرفیت نظام آموزشی برای پاسخ به تفاوت های فردی دانست. آموزش جمعی در بسیاری از موارد به دلیل محدودیت زمان، تعداد بالای دانش آموزان و محدودیت منابع قادر نیست برای هر فرد مسیر کاملا متناسبی طراحی کند. سامانه های هوشمند می توانند با تحلیل داده های یادگیری، سرعت پیشرفت، نوع خطا و الگوهای تعامل، امکان شخصی سازی بیشتری ایجاد کنند. این قابلیت می تواند به ویژه برای دانش آموزانی که در برخی مفاهیم نیازمند حمایت بیشتر هستند یا با سرعت متفاوتی یاد می گیرند، اهمیت داشته باشد. با این حال، شخصی سازی تنها زمانی ارزش تربیتی دارد که به افزایش استقلال و توانمندی یادگیرنده منجر شود و نه به وابستگی او به تصمیم های الگوریتمی.