مقایسه اثربخشی کلاس درس معکوس و تدریس سنتی بر رشد انگیزش درونی فراگیران

کلاس درس معکوس به عنوان یک الگوی یاددهی و یادگیری که در آن ارائه مستقیم محتوا به بیرون از کلاس منتقل می شود و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی و حل مسئله اختصاص می یابد، در دهه های اخیر به منزله پاسخی به محدودیت های تدریس سنتی و ضرورت های یادگیری فعال مطرح شده است. از منظر روان شناسی انگیزش، یکی از مهم ترین پیامدهای مورد انتظار از این الگو، رشد انگیزش درونی فراگیران است؛ انگیزشی که با علاقه، لذت از یادگیری، احساس شایستگی و اختیار پیوند دارد و پیش بینی کننده پایداری در یادگیری و عملکرد مطلوب است. هدف این مقاله مقایسه اثربخشی کلاس درس معکوس و تدریس سنتی بر رشد انگیزش درونی فراگیران است. با تکیه بر نظریه خود تعیین گری و پژوهش های مرتبط با یادگیری فعال، نشان داده می شود که کلاس درس معکوس در صورت طراحی دقیق، از طریق افزایش خودمختاری، تقویت شایستگی ادراک شده و تعمیق ارتباطات یادگیری، می تواند انگیزش درونی را بیش از تدریس سنتی ارتقا دهد. مرور تحلیلی پژوهش های داخلی و خارجی حاکی از آن است که اثرات مثبت کلاس معکوس بر انگیزش درونی، وابسته به کیفیت محتوای پیشاکلاسی، ساختار فعالیت های کلاسی، نوع بازخورد و عدالت آموزشی در دسترسی به فناوری است. مقاله ضمن تبیین سازوکارهای شناختی و عاطفی اثرگذاری، معیارهای طراحی و ارزشیابی انگیزش درونی و نیز پیشنهادهایی اجرایی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی ارائه می کند.