بررسی نقش نظارت بالینی مدیران بر فرایندهای تدریس و ارزشیابی توصیفی معلمان مقطع ابتدایی

نظارت بالینی مدیران مدرسه به مثابه یک رویکرد رشدمدار و یادگیرنده محور، در دهه های اخیر به یکی از مهم ترین سازوکارهای ارتقای کیفیت تدریس و بهبود ارزشیابی در کلاس درس تبدیل شده است. هدف مقاله حاضر بررسی نقش نظارت بالینی مدیران بر فرایندهای تدریس و بر کیفیت اجرای ارزشیابی توصیفی معلمان مقطع ابتدایی است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و مرور نظام مند منابع علمی فارسی و انگلیسی است و داده میدانی گردآوری نشده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد نظارت بالینی زمانی بر بهسازی تدریس اثرگذار است که بر مشاهده هدفمند کلاس، گفت و گوی حرفه ای، بازخورد توصیفی، توافق بر اهداف بهبود و پیگیری مستمر استوار باشد (Glickman et al.، ۲۰۱۸، ص ۲۲۴). همچنین، ارزشیابی توصیفی در ابتدایی به دلیل ماهیت تکوینی و فرایندی خود، بیش از هر چیز به کیفیت بازخورد معلم، دقت ثبت شواهد یادگیری و همسویی ابزارهای سنجش با اهداف برنامه درسی وابسته است (Stiggins، ۲۰۱۷، ص ۸۹). مقاله حاضر با تلفیق ادبیات نظارت بالینی، رهبری آموزشی و اصول ارزشیابی برای یادگیری، مدلی مفهومی ارائه می کند که در آن مدیر مدرسه نقش تسهیل گر یادگیری حرفه ای معلمان را بر عهده دارد و با ایجاد امنیت روانی، زمان بندی پایش، استانداردسازی فرم های مشاهده و تقویت سواد سنجشی معلمان، کیفیت تدریس و ارزشیابی توصیفی را ارتقا می دهد. نتیجه گیری نشان می دهد مهم ترین پیامد نظارت بالینی اثربخش، تبدیل ارزشیابی توصیفی از یک الزام اداری به یک ابزار تصمیم گیری آموزشی در کلاس است، مشروط بر آن که فرهنگ مدرسه از کنترل گرایی به حمایت گری تغییر کند و بازخوردها با شواهد دقیق و قابل اقدام همراه باشند (Sergiovanni، ۲۰۰۹، ص ۱۰۳).