طراحی الگوی یادگیری ترکیبی و اثر آن بر انگیزش تحصیلی در مناطق محروم

پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی یادگیری ترکیبی و تبیین اثر آن بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان در مناطق محروم انجام شده است. مسئله اصلی آن است که در شرایط محدودیت منابع آموزشی، کمبود نیروی انسانی متخصص، و نابرابری دسترسی به فرصت های یادگیری، چگونه می توان با تلفیق آموزش حضوری و آموزش مبتنی بر فناوری، کیفیت تجربه یادگیری و انگیزش تحصیلی را بهبود داد. روش پژوهش از نوع آمیخته اکتشافی است. در مرحله کیفی، با استفاده از مصاحبه نیمه ساختار یافته با خبرگان برنامه درسی، مدیران مدارس مناطق محروم و معلمان باتجربه، مولفه های الگو استخراج شد. در مرحله کمی، مدل مفهومی با روش مدل یابی معادلات ساختاری و با نمونه ۳۸۴ نفر از دانش آموزان دوره متوسطه اول در مناطق محروم آزمون شد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه محقق ساخته ابعاد الگو و مقیاس انگیزش تحصیلی بود. یافته ها نشان داد که الگوی پیشنهادی دارای پنج بعد اصلی شامل طراحی آموزشی و توالی یادگیری، دسترسی و زیرساخت حداقلی، کنشگری و حمایت معلم، تعامل اجتماعی و یادگیری همیارانه، و ارزشیابی تکوینی و بازخورد است. همچنین نتایج آزمون مدل نشان داد که یادگیری ترکیبی به طور مستقیم و غیرمستقیم از مسیر خودکارآمدی تحصیلی و ارزش ادراک شده تکلیف، انگیزش تحصیلی را افزایش می دهد. بعد حمایت معلم و کیفیت بازخورد بیشترین اثر را بر انگیزش تحصیلی نشان داد. نتایج پژوهش برای سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس در جهت طراحی مداخلات کم هزینه و اثربخش در مناطق محروم کاربرد دارد.