تاثیر هنر مینیمالیسم در خلق مد پایدار دوستدار نقوش سنتی

صنعت مد به عنوان یکی از آلاینده ترین صنایع جهان، نه تنها با چالش های زیست محیطی، بلکه با بحران فرسایش هویت فرهنگی و نابودی نقوش و تکنیک های سنتی نساجی نیز مواجه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هنر مینیمالیسم به عنوان یک استراتژی طراحی در خلق مد پایدار دوستدار نقوش سنتی انجام شده است. در این پژوهش، مینیمالیسم نه به مثابه یک سبک صرفا بصری، بلکه به عنوان یک رویکرد روش شناختی در طراحی پوشاک تحلیل می شود؛ رویکردی که از طریق ساده سازی برش، پالت رنگی کنترل شده، الگوسازی بدون پسماند (Zero-Waste) و به کارگیری نقوش سنتی به عنوان «نقطه کانونی» طراحی، بستری برای احیای میراث نساجی بومی فراهم می آورد. روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی با رویکرد کیفی است و داده ها از طریق مطالعه اسناد کتابخانه ای و تحلیل نمونه های موفق طراحی پوشاک معاصر گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که اصول مینیمالیستی — با کاهش زوائد بصری و ساختاری — موجب برجسته سازی نقوش سنتی، صرفه جویی در مصرف منسوجات دست باف، افزایش طول عمر مفید لباس و در نتیجه تحقق هر دو بعد زیست محیطی و فرهنگی پایداری می شود. بر این اساس، تلفیق مینیمالیسم و نقوش بومی می تواند به عنوان مدلی کارآمد برای گذار از مد مصرفی به مد آگاهانه و حفظ هویت فرهنگی در عصر جهانی شدن معرفی شود.

کلیدواژه ها:

مینیمالیسم ، مد پایدار ، نقوش سنتی ، پایداری فرهنگی ، طراحی پارچه و لباس