بازآفرینی میراث فرهنگی در طراحی گرافیک معاصر: مطالعه تطبیقی ایران و کره جنوبی با تاکید بر تایپوگرافی، نقوش و رنگ

طراحی گرافیک معاصر، علاوه بر نقش ارتباطی و زیبایی شناختی، می تواند در بازنمایی و تقویت هویت فرهنگی جوامع نقش داشته باشد. ایران و کره جنوبی هر دو دارای میراث فرهنگی و بصری غنی هستند و عناصر تاریخی همچون شیوه های نوشتاری، نقوش و رنگ های سنتی در شکل گیری هویت بصری آنها اهمیت داشته اند. مسئله پژوهش حاضر، بررسی چگونگی حضور و بازآفرینی این عناصر در طراحی گرافیک معاصر و تفاوت رویکردهای دو کشور در استفاده از آنهاست. هدف پژوهش، شناخت شیوه های بازتفسیر میراث فرهنگی و بررسی نقش آن در شکل گیری زبان بصری معاصر در طراحی گرافیک ایران و کره جنوبی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و رویکرد تطبیقی انجام شده و داده های آن از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی نمونه های منتخب گرافیکی گردآوری شده است. در این پژوهش سه مولفه اصلی شامل تایپوگرافی، نقوش و رنگ به عنوان عناصر موثر در بازنمایی هویت فرهنگی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که در هر دو کشور، عناصر سنتی صرفا به صورت مستقیم و عینا بازتولید نمی شوند، بلکه در بسیاری از نمونه ها با تغییر فرم، ساده سازی، ترکیب با عناصر معاصر و ایجاد ساختارهای جدید، متناسب با موضوع و هدف ارتباطی اثر مورد استفاده قرار می گیرند. همچنین مشخص شد که اگرچه هر دو رویکرد بر حفظ ارتباط با میراث فرهنگی تاکید دارند، ویژگی های تاریخی و نظام های بصری هر کشور بر شیوه انتخاب و بازتفسیر عناصر سنتی تاثیر می گذارد. در نهایت، می توان گفت بازآفرینی خلاقانه میراث فرهنگی، در صورت هماهنگی با نیازهای ارتباطی و زیبایی شناختی معاصر، می تواند ضمن حفظ پیوند با گذشته، به شکل گیری زبان بصری متمایز و معاصر کمک کند.

کلیدواژه ها:

طراحی گرافیک معاصر ، هویت فرهنگی ، میراث فرهنگی ، تایپوگرافی ، بازآفرینی