«دکانستراکشن (واسازی) فرم های سیال معماری ایرانی در طراحی و الگوسازی (Pattern Making) پوشاک معاصر با رویکرد فرم های آوانگارد»

پژوهش حاضر با هدف بررسی ظرفیت های دکانستراکشن (واسازی) در فرم های سیال معماری ایرانی و کاربرد آن در طراحی و الگوسازی پوشاک معاصر با رویکرد آوانگارد انجام شده است. در دهه های اخیر، طراحی لباس از یک حوزه صرفا کاربردی به عرصه ای میان رشته ای تبدیل شده که در آن مفاهیم معماری، هنر، فرهنگ و فناوری در هم تنیده شده اند. در این میان، معماری ایرانی به دلیل برخورداری از فرم های پویا، ساختارهای منحنی، ریتم فضایی و تناسبات سیال، قابلیت بالایی برای الهام بخشی در طراحی پوشاک دارد. هدف این پژوهش، تبیین چگونگی تبدیل این فرم های معماری به ساختارهای قابل استفاده در الگوسازی پوشاک و ارائه چارچوبی مفهومی برای طراحی لباس های آوانگارد مبتنی بر واسازی است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع داخلی و خارجی در حوزه های معماری ایرانی، طراحی پوشاک، دکانستراکشن و طراحی آوانگارد است. داده ها از طریق تحلیل محتوای متون علمی گردآوری و سپس به صورت کیفی طبقه بندی و تفسیر شده اند. در این فرآیند، روابط میان فرم های سیال معماری و ساختارهای الگوسازی لباس مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که میان ویژگی های فرمی معماری ایرانی و اصول طراحی آوانگارد، هم پوشانی قابل توجهی وجود دارد. این هم پوشانی در مولفه هایی مانند ریتم، حرکت، پیوستگی و ساختارهای حجمی قابل مشاهده است. همچنین مشخص شد که واسازی این فرم ها می تواند منجر به خلق الگوهای نوین در طراحی پوشاک شود که هم از نظر زیبایی شناسی و هم از نظر هویت فرهنگی ارزشمند هستند. نتایج نشان می دهد که الگوسازی خلاقانه نقش کلیدی در تبدیل ایده های معماری به لباس ایفا می کند. در نتیجه، نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که بهره گیری از فرم های سیال معماری ایرانی در چارچوب واسازی، می تواند به شکل گیری زبان طراحی جدیدی در پوشاک معاصر منجر شود که تلفیقی از هویت فرهنگی، نوآوری فرمی و رویکرد آوانگارد است.

کلیدواژه ها:

دکانستراکشن ، معماری ایرانی ، طراحی پوشاک ، الگوسازی ، فرم سیال