بررسی نقش محیط آموزشی، روش های تدریس و عوامل یادگیری در بهبود کیفیت آموزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 12

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFTRA02_2108

تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405

چکیده مقاله:

کیفیت آموزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان حاصل عملکرد یک عامل منفرد نیست، بلکه از برهم کنش میان ویژگی های محیط آموزشی، شیوه های تدریس، کیفیت تعاملات انسانی و مجموعه ای از عوامل شناختی، انگیزشی و رفتاری یادگیری شکل می گیرد. در بسیاری از نظام های آموزشی، تمرکز بر پیشرفت تحصیلی عمدتا به شاخص های فردی دانش آموز یا عملکرد معلم محدود می شود، در حالی که شواهد پژوهشی نشان می دهد یادگیری درون یک زیست بوم آموزشی رخ می دهد که در آن فضای فیزیکی کلاس، جو عاطفی و اجتماعی، نحوه مدیریت کلاس، نوع فعالیت های آموزشی، میزان مشارکت دانش آموز، کیفیت بازخورد و توانایی خودتنظیمی به صورت هم زمان عمل می کنند. مقاله حاضر با هدف تحلیل ترکیبی نقش این عوامل در بهبود کیفیت آموزش و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان، شواهد پژوهش های فارسی داخلی را در شش محور اصلی بررسی می کند. در این تحلیل، محیط آموزشی نه صرفا به عنوان فضای کالبدی، بلکه به منزله شبکه ای از روابط، فرصت ها، قواعد، محرک های شناختی و امکانات یادگیری در نظر گرفته می شود. همچنین روش تدریس از سطح انتخاب یک فن یا الگو فراتر رفته و به عنوان سازوکار تبدیل محیط آموزشی به تجربه یادگیری مورد توجه قرار گرفته است. بررسی پژوهش ها نشان می دهد روش های فعال، مشارکتی، پروژه محور، تلفیقی و مسئله محور زمانی بیشترین اثربخشی را دارند که با نیازهای شناختی دانش آموز، ساختار محتوای درسی، مهارت حرفه ای معلم و ویژگی های محیط یادگیری هماهنگ باشند. در سطح فردی نیز خودتنظیمی، انگیزش، خودکارآمدی، مشارکت تحصیلی، خلاقیت و توانایی مدیریت یادگیری، حلقه واسط مهمی میان کیفیت آموزش و پیامدهای تحصیلی محسوب می شوند. در عین حال، شواهد موجود نشان می دهد استفاده از فناوری یا تغییر روش تدریس به خودی خود تضمین کننده ارتقای کیفیت آموزش نیست و اثربخشی آن به طراحی آموزشی، کیفیت تعامل و توانمندی معلم وابسته است. برآیند مطالعات مورد بررسی، ضرورت حرکت از رویکردهای تک عاملی به سوی الگوی یکپارچه ای را نشان می دهد که در آن محیط، تدریس و یادگیری سه جزء وابسته یک نظام واحد تلقی شوند. بر این اساس، بهبود پایدار پیشرفت تحصیلی زمانی محتمل تر است که مدرسه بتواند هم زمان شرایط محیطی مناسب، تدریس فعال، حمایت عاطفی، فرصت مشارکت، بازخورد مستمر و زمینه رشد خودتنظیمی را فراهم کند.

نویسندگان

طاهره شیخان

نویسنده

علی داوری

نویسنده

زهرا نامی

نویسنده