نقش «خودکارآمدی جمعی» در موفقیت معلمان مدارس دولتی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودکارآمدی جمعی در موفقیت معلمان مدارس دولتی انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان مدارس دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آن ها تعداد ۳۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس خودکارآمدی جمعی معلمان گودارد، گودارد و چانن-موران (۲۰۰۷) و پرسشنامه محقق ساخته موفقیت معلمان بود. روایی صوری و محتوایی ابزارها توسط پنلی از متخصصان روان شناسی تربیتی تایید شد و پایایی آن ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰/۹۱ و ۰/۸۸ محاسبه گردید. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه های پژوهش انجام شد. نتایج نشان داد که خودکارآمدی جمعی نقش معناداری در موفقیت معلمان مدارس دولتی ایفا می کند و ادراک معلمان از توانمندی های جمعی شان با عملکرد تدریس، مدیریت کلاس، تعهد حرفه ای و نوآوری در روش های تدریس رابطه مثبت و معناداری دارد. همچنین یافته ها آشکار ساخت که ادراک معلمان مدارس دولتی از خودکارآمدی جمعی در سطحی بالاتر از متوسط قرار دارد که این امر نشان دهنده وجود دیدگاه نسبتا مثبت معلمان نسبت به توانمندی های جمعی خود علی رغم چالش های موجود است. در پایان، پیامدهای این یافته ها برای سیاست گذاری آموزشی، برنامه های توسعه حرفه ای معلمان و شیوه های مدیریت مدارس مورد بحث قرار گرفته است.