آموزش نقاشی ایرانی در فضای مجازی: از «کپی برداری» تا «بازآفرینی زنده»

آموزش نقاشی ایرانی در فضای مجازی تحول بنیادینی را از بازتولید صرف و کپی برداری از الگوهای کلاسیک به فرآیند پویای «بازآفرینی زنده» تجربه کرده است. این پژوهش با هدف بررسی گذار آموزشی از «کپی برداری» به «بازآفرینی زنده» در آموزش مجازی نقاشی ایرانی انجام شده و به چگونگی تسهیل تعامل عمیق تر با دستور بصری سنتی، اصول ترکیب بندی و روایت های فرهنگی در پلتفرم های دیجیتال می پردازد. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و پرسشنامه ساختاریافته که بر ۲۱۲ دانشجو و هنرمند اجرا شد، از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی عادی بودن توزیع و از آزمون تی تک نمونه ای برای ارزیابی میانگین متغیرهای کلیدی نسبت به نقطه میانی خنثی استفاده گردید. یافته ها نشان می دهد که اگرچه شرکت کنندگان سطح متوسطی از یادگیری مبتنی بر کپی برداری را نشان داده اند (میانگین = ۳.۱۲)، اما تعامل آن ها با بازآفرینی زنده به طور معناداری بالاتر بوده است (میانگین = ۳.۶۸، p < ۰.۰۰۱) که بیانگر نقش کاتالیزوری ابزارهای دیجیتال در تفسیر خلاقانه است، نه صرفا بازتولید. این پژوهش مدل آموزشی چندمرحله ای را پیشنهاد می کند که تکنیک های سنتی نقاشی ایرانی را با عمل دیجیتال معاصر پل می زند و بر نقش بازخورد تعاملی، تحلیل زمینه ای و یادگیری مبتنی بر جامعه برای حفظ زنده ماندن سنت بصری ایرانی تاکید دارد.