تاثیر «کلاس معکوس» بر خودکارآمدی تحصیلی فراگیران

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکرد کلاس معکوس بر خودکارآمدی تحصیلی فراگیران انجام شد. این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ده جلسه با روش کلاس معکوس و گروه گواه به شیوه سنتی سخنرانی آموزش دیدند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جنکینز (۱۹۹۹) بود که روایی آن توسط متخصصان روان شناسی تربیتی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ (α=۰/۸۹) محاسبه شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف به منظور بررسی نرمال بودن توزیع داده ها و از آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه ها استفاده شد. نتایج نشان داد که رویکرد کلاس معکوس بر خودکارآمدی تحصیلی فراگیران تاثیر معناداری دارد (p<۰/۰۵). بنابراین، این رویکرد آموزشی می تواند به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای خودکارآمدی تحصیلی فراگیران به کار گرفته شود. یافته های این پژوهش دارای کاربردهای عملی برای برنامه ریزان آموزشی، معلمان و طراحان برنامه درسی است.