تحلیل رابطه میان سبک های تدریس معلم و شکوفایی خلاقیت دانش آموزان

هدف این مقاله، تحلیل رابطه میان سبک های تدریس معلم و شکوفایی خلاقیت دانش آموزان با رویکردی نظری و مبتنی بر مرور شواهد پژوهشی است. خلاقیت در مدرسه معمولا در قالب توانایی تولید ایده های اصیل، انعطاف پذیری شناختی، حل مسئله و بروز ابتکار در تکالیف آموزشی نمایان می شود و به شدت از کیفیت تعامل آموزشی، نوع تکلیف، فضای روانی کلاس و میزان خودمختاری یادگیرنده اثر می پذیرد. در این مقاله، سبک های تدریس با تاکید بر تدریس مستقیم، سبک های تعاملی و مشارکتی، تدریس اکتشافی و پرسش محور، یادگیری پروژه محور، رویکرد سازنده گرایانه، و تدریس خلاق به مثابه مجموعه ای از راهبردهای کلاس محور تحلیل شده اند. یافته های مروری نشان می دهد سبک هایی که بر خودمختاری، گفت و گو، مسئله محوری، بازخورد تکوینی و تحمل ابهام تاکید دارند، به شکل معناداری با شاخص های خلاقیت دانش آموزی همسو هستند و در مقابل، سبک های کاملا معلم محور و مبتنی بر پاسخ واحد، در صورت افراط و تداوم، می توانند دامنه تخیل و خطرپذیری شناختی دانش آموزان را محدود سازند. در عین حال، رابطه سبک تدریس و خلاقیت خطی و ساده نیست و به متغیرهای میانجی مانند جو عاطفی کلاس، باورهای معلم درباره خلاقیت، فرهنگ مدرسه، انگیزش درونی و ماهیت ارزشیابی وابسته است. نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که شکوفایی خلاقیت دانش آموزان زمانی پایدار و عمیق می شود که سبک تدریس با طراحی تکلیف باز، فرصت تجربه، خطا و بازاندیشی، و ارزشیابی یادگیری محور همراه گردد.