قلب کلاس؛ بازگشت به یادگیری همدلانه و انسان محور

در عصر سلطه فناوری های آموزشی و تاکید روزافزون بر سنجش های کمی و داده محور، جایگاه «انسان» به عنوان محور اصلی فرآیند یادگیری در نظام های آموزشی به تدریج دچار فرسایش شده است. مقاله حاضر با هدف واکاوی ضرورت بازگشت به یادگیری همدلانه و انسان محور، به تحلیل چالش های تقلیل گرایی آموزشی در فضای کلاس های درس می پردازد. این پژوهش ضمن بررسی مبانی نظری یادگیری مبتنی بر رابطه (Relationship-based Learning)، استدلال می کند که شکوفایی استعدادها و عمق یادگیری نه در انباشت اطلاعات، بلکه در بستر امنیت روانی، همدلی متقابل و تعاملات سازنده میان معلم و شاگرد رخ می دهد. با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، این مطالعه نشان می دهد که بازگشت به «قلب کلاس» مستلزم تغییر پارادایم از «آموزش دهی ماشینی» به «پرورش پیوندهای انسانی» است. نتایج حاکی از آن است که تلفیق تکنولوژی با رویکردهای انسان محور، نه تنها مانعی در برابر کارآمدی نیست، بلکه پیش شرطی برای تحقق عدالت آموزشی و پایداری در یادگیری است. در نهایت، راهکارهایی عملی برای معلمان و سیاست گذاران جهت احیای همدلی در طراحی محیط های یادگیری ارائه می گردد.