نقش مدرسه در پرورش فرهنگ گفت وگو، پذیرش تفاوت ها و حل مسالمت آمیز اختلافات دانش آموزان
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 6
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_2051
تاریخ نمایه سازی: 18 مهر 1405
چکیده مقاله:
مدرسه صرفا نهادی برای انتقال دانش و ارزشیابی پیشرفت تحصیلی نیست، بلکه یکی از مهم ترین محیط های اجتماعی شدن کودکان و نوجوانان و عرصه ای برای شکل گیری الگوهای ارتباطی، هنجارهای تعامل، نگرش به تفاوت و شیوه مواجهه با اختلاف است. از این منظر، فرهنگ گفت وگو در مدرسه را نمی توان به آموزش چند مهارت ارتباطی محدود کرد؛ بلکه این فرهنگ حاصل پیوند میان ساختار روابط قدرت، رفتار معلم، شیوه سازمان دهی کلاس، فرصت مشارکت دانش آموزان، کیفیت روابط همسالان، محتوای برنامه درسی و سازوکارهای مواجهه با تعارض است. مقاله حاضر با رویکرد مروری تحلیلی، پژوهش های فارسی و داخلی مرتبط با نقش مدرسه در پرورش مهارت های ارتباطی، سازگاری اجتماعی، یادگیری مشارکتی، توجه به تفاوت های فردی، تربیت صلح، مشارکت اجتماعی و پیشگیری از آسیب های اجتماعی را تلفیق می کند تا سازوکارهای اثرگذاری مدرسه بر فرهنگ گفت وگو و حل مسالمت آمیز اختلافات را تبیین کند. جمع بندی شواهد نشان می دهد که گفت وگومندی زمانی به بخشی پایدار از فرهنگ مدرسه تبدیل می شود که دانش آموز نه صرفا دریافت کننده مقررات، بلکه کنشگری دارای صدا و حق مشارکت در فرایندهای ارتباطی تلقی شود. آموزش مستقیم مهارت های ارتباطی می تواند سازگاری اجتماعی را افزایش دهد، اما اثر آن هنگامی پایدارتر می شود که با روش های تدریس تعاملی، کار گروهی، توجه به تفاوت های فردی و الگوسازی ارتباطی از سوی معلم همراه باشد. در همین چارچوب، تعارض نیز نباید فقط به منزله اختلال رفتاری و مسئله ای برای تنبیه تلقی شود؛ زیرا می تواند موقعیتی برای تمرین شنیدن، بازشناسی دیدگاه مخالف، مذاکره، خودمهارگری و رسیدن به راه حل مشترک باشد. ادبیات بررسی شده همچنین نشان می دهد که پذیرش تفاوت ها مستلزم حذف تفاوت نیست، بلکه نیازمند ایجاد شرایطی است که تفاوت به طرد، برچسب زنی و خاموشی برخی صداها منجر نشود. بر این اساس، نقش مدرسه در حل مسالمت آمیز اختلافات را باید در قالب یک زیست بوم تربیتی چندلایه فهم کرد که در آن رفتار فردی معلم، ساختار کلاس، برنامه درسی، سازمان مدرسه و مشارکت دانش آموزان به صورت متقابل بر یکدیگر اثر می گذارند. خلا اصلی ادبیات موجود، پراکندگی مطالعات میان متغیرهایی چون مهارت ارتباطی، سازگاری اجتماعی، یادگیری مشارکتی و تربیت صلح و فقدان مدل های بومی تلفیقی برای پیوند این سازه ها در سطح مدرسه است.
نویسندگان