بررسی نقش هوش مصنوعی، آموزش ترکیبی و یادگیری فعال برای ایجاد محیط یادگیری انعطاف پذیر

تحول نظام آموزشی را نمی توان صرفا نتیجه ورود فناوری های جدید به مدارس و دانشگاه ها دانست. تحول واقعی زمانی اتفاق می افتد که فناوری بتواند در ساختار اهداف آموزشی، نقش معلم، جایگاه دانش آموز، شیوه طراحی فعالیت ها، ارزشیابی و تجربه یادگیری تغییر ایجاد کند. در این میان، هوش مصنوعی، آموزش ترکیبی، یادگیری فعال و تعامل معلم دانش آموز چهار مولفه ای هستند که در صورت طراحی یکپارچه می توانند معماری آموزش را از الگوی انتقال اطلاعات به الگوی تولید و ساخت دانش نزدیک کنند. تحلیل انجام شده در این مقاله نشان می دهد که هیچ یک از این مولفه ها به تنهایی قادر به ایجاد تحول پایدار نیستند و ارزش واقعی آن ها در تعامل متقابل میانشان شکل می گیرد.هوش مصنوعی بیش از هر چیز ظرفیت تبدیل آموزش از الگوی یکسان سازی شده به الگوی داده محور و شخصی شده را دارد. این فناوری می تواند تفاوت های عملکردی دانش آموزان را بهتر آشکار کند، بازخورد سریع ارائه دهد، در تولید محتوا و فعالیت های آموزشی مشارکت کند و اطلاعاتی برای تصمیم گیری معلم فراهم آورد. با این حال، هوش مصنوعی نمی تواند به طور خودکار آموزش را بهتر کند. اگر طراحی آموزشی ضعیف باشد، فناوری صرفا همان ضعف را با سرعت بیشتر بازتولید خواهد کرد. همچنین، اگر دانش آموز از هوش مصنوعی برای دریافت پاسخ های آماده استفاده کند، ممکن است یادگیری عمیق جای خود را به مصرف اطلاعات بدهد. بنابراین، معیار اصلی موفقیت هوش مصنوعی در آموزش نه میزان استفاده از آن، بلکه نوع فعالیت شناختی است که استفاده از آن ایجاد می کند.