بررسی ضرورت گذار از آموزش یکسان سازی شده به آموزش انعطاف پذیر، داده محور و دانش آموزمحور

بررسی تحلیلی چهار مولفه ارزشیابی تکوینی، بازخورد سازنده، توجه به تفاوت های فردی و یادگیری شخصی سازی شده نشان می دهد که کیفیت آموزش و پیشرفت تحصیلی را نمی توان نتیجه یک تکنیک آموزشی منفرد دانست. یادگیری دانش آموز حاصل تعامل پیچیده میان ویژگی های فردی، کیفیت تدریس، نوع ارزشیابی، کیفیت بازخورد، فرصت مشارکت، محیط کلاس، منابع آموزشی و ساختار مدرسه است. بنابراین، اگر هدف نظام آموزشی ارتقای پایدار کیفیت باشد، باید از رویکردهایی فاصله گرفت که آموزش را به انتقال محتوا و ارزیابی را به اندازه گیری نهایی محدود می کنند و به سمت الگویی حرکت کرد که در آن شواهد یادگیری به طور مستمر در طراحی و اصلاح آموزش مورد استفاده قرار گیرد.ارزشیابی تکوینی در این میان نقطه آغاز چرخه اصلاح است. ارزش اصلی آن نه در افزایش تعداد آزمون ها، بلکه در فراهم کردن اطلاعاتی درباره وضعیت واقعی یادگیری قرار دارد. این اطلاعات به معلم اجازه می دهد فاصله میان هدف آموزشی و عملکرد فعلی را شناسایی کند و درباره ادامه یا اصلاح تدریس تصمیم بگیرد. در چنین نگاهی، ارزشیابی بخشی از فرایند یادگیری است، نه مرحله ای جدا از آن. دانش آموز نیز به تدریج می آموزد که ارزشیابی می تواند برای شناخت وضعیت خود و برنامه ریزی برای پیشرفت مورد استفاده قرار گیرد.از این منظر، تفاوت مهم میان ارزشیابی تکوینی و ارزشیابی صرفا مستمر روشن می شود. ممکن است دانش آموزان هر هفته آزمون بدهند، اما اگر نتایج آزمون فقط برای ثبت نمره استفاده شوند و تغییری در آموزش ایجاد نکنند، این فعالیت ها الزاما تکوینی نیستند. تکوینی بودن مستلزم وجود رابطه میان شواهد، تفسیر و اقدام است. بنابراین، کیفیت فرایند ارزیابی بیش از تعداد دفعات آن اهمیت دارد. این اصل می تواند برای برنامه ریزان آموزشی نیز اهمیت داشته باشد؛ زیرا افزایش بار ارزیابی بدون ایجاد ظرفیت تحلیل و مداخله ممکن است حتی موجب فرسودگی معلم و دانش آموز شود.