رابطه بین تمایزیافتگی خود و بهزیستی فاعلی در دانشجویان موسسه آموزش عالی فیض الاسلام خمینی شهر

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین تمایزیافتگی خود و بهزیستی فاعلی در دانشجویان انجام شد. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان موسسه آموزش عالی فیض الاسلام خمینی شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ تشکیل دادند که از میان آنان، نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه تمایزیافتگی خود (دریک، ۲۰۱۱) و مقیاس های بهزیستی فاعلی شامل شادکامی فاعلی (لیوبومیرسکی و لپر، ۱۹۹۹) و رضایت از زندگی (دینر و همکاران، ۱۹۸۵) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی گشتاوری پیرسون در نرم افزار SPSS-۲۷ تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها حاکی از وجود همبستگی مثبت و معنادار بین تمایزیافتگی خود و بهزیستی فاعلی دانشجویان بود (۵۴۱/۰=r ، ۰۱/۰p<). بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که ارتقای توانمندی تمایزیافتگی درون روانی و بین فردی نقش بسزایی در بهبود بهزیستی ذهنی دانشجویان دارد و توجه به این مولفه در خدمات مشاوره ای دانشگاهی ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

تمایزیافتگی خود ، بهزیستی فاعلی ، رضایت از زندگی ، شادکامی ، دانشجویان