اثربخشی قصه درمانی بر شایستگی هیجانی-اجتماعی و باورهای غیرمنطقی در کودکان طلاق

هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی اثرگذاری مداخله قصه درمانی بر دو متغیر شایستگی اجتماعی-هیجانی و باورهای غیرمنطقی در کودکان طلاق بود. این مطالعه در قالب یک طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و دوره پیگیری بر روی ۳۰ کودک ۱۰ تا ۱۲ ساله در شهر اصفهان اجرا شد. پس از جایگذاری تصادفی شرکت کنندگان در دو گروه مداخله و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر)، برنامه قصه درمانی در ۱۲ جلسه (هر جلسه ۳۰ دقیقه، ۲ بار در هفته به مدت ۶ هفته) برای گروه مورد مداخله اجرا گردید. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه های شایستگی اجتماعی-هیجانی دانش آموزان (Zo & J, ۲۰۱۲) و باورهای غیرمنطقی کودک و نوجوان (Bernard, ۱۹۸۸) استفاده شد و تحلیل ها از طریق آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری های تکراری صورت گرفت. نتایج تحلیل ها نشان داد که قصه درمانی به طور معناداری باعث بهبود شایستگی اجتماعی-هیجانی و کاهش باورهای غیرمنطقی در گروه مداخله در مقایسه با گروه گواه شده است (p<۰/۰۵). همچنین، تایید اثر متقابل زمان و گروه، پایداری و اثربخشی این مداخله را تایید نمود. یافته های این پژوهش گویای آن است که استفاده از روایت های داستانی با فراهم کردن بستری برای درک عمیق تر تجربیات زیسته، گامی موثر در جهت اصلاح الگوهای شناختی و ارتقای سلامت روان کودکان طلاق محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، شایستگی اجتماعی-هیجانی ، باورهای غیرمنطقی ، کودکان طلاق.