تدوین و آزمون مدل ارتباط تاب آوری با سازگاری زناشویی با میانجیگری همدلی زناشویی در معلمان متاهل

هدف از مطالعه حاضر تدوین و آزمون مدل ارتباط تاب آوری با سازگاری زناشویی با میانجیگری همدلی زناشویی در معلمان متاهل بود. روش پژوهش حاضر همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری مطالعه حاضر تمامی معلمان متاهل آموزش وپرورش شهر ارومیه در سال تحصیلی ۰۵-۱۴۰۴ بود که با روش نمونه گیری خوشه ای حجم نمونه ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای مورداستفاده پرسشنامه سازگاری زناشویی اسپانیر (۱۹۷۶)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس همدلی هیجانی چندبعدی کروسو و مایر (۱۹۹۸) بود. برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزار SPSS-۲۷ استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که تاب آوری روان شناختی بر سازگاری زناشویی دارای اثر مستقیم می باشد. تاب آوری روان شناختی به واسطه همدلی زناشویی بر سازگاری زناشویی اثر غیرمستقیم دارد. رابطه بین گره های اصلی و گره های رابط که در این مطالعه آشکار شد، تاب آوری می تواند به مداخله دقیق در توانایی سازگاری زناشویی معلمان متاهل کمک کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، سازگاری زناشویی ، همدلی زناشویی