بررسی عوامل مرتبط با پرخاشگری در نوجوانان با تاکید بر عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی

پرخاشگری در دوران نوجوانی یکی از مهم ترین رفتارهای مسئله ساز است که می تواند پیامدهای قابل توجهی برای سلامت روان، روابط بین فردی و سازگاری اجتماعی نوجوانان به همراه داشته باشد. با توجه به چندعاملی بودن این رفتار، شناسایی عوامل موثر بر شکل گیری و تداوم پرخاشگری می تواند در طراحی برنامه های پیشگیرانه و مداخلات روان شناختی موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی موثر بر پرخاشگری نوجوانان انجام شده است. در این مطالعه، با مرور مطالعات و پژوهش های انجام شده، عوامل مرتبط با پرخاشگری در سه حوزه اصلی بررسی شدند. در سطح فردی، متغیرهایی همچون دشواری در تنظیم هیجان، تکانشگری، ضعف خودکنترلی و برخی ویژگی های روان شناختی با افزایش رفتارهای پرخاشگرانه ارتباط دارند. در سطح خانوادگی، عواملی مانند سبک های فرزندپروری نامناسب، تعارضات خانوادگی، کاهش حمایت عاطفی والدین و نظارت ناکافی می توانند زمینه بروز پرخاشگری را افزایش دهند. همچنین در سطح اجتماعی، تاثیر همسالان، طرد اجتماعی، تجربه قلدری، محیط اجتماعی نامطلوب و استفاده مشکل زا از رسانه های دیجیتال از عوامل مرتبط با پرخاشگری نوجوانان شناخته شده اند. در مجموع، یافته ها نشان می دهند که پرخاشگری نوجوانان حاصل تعامل مجموعه ای از عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی است و نمی توان آن را به یک عامل منفرد نسبت داد. بنابراین، رویکردهای پیشگیرانه و درمانی چندسطحی که هم زمان بر مهارت های فردی، روابط خانوادگی و محیط اجتماعی نوجوان تمرکز داشته باشند، می توانند در کاهش پرخاشگری و ارتقای سازگاری روانی اجتماعی نوجوانان موثرتر باشند.

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، نوجوانان ، عوامل فردی ، عوامل خانوادگی ، عوامل اجتماعی