بررسی رابطه ساختاری بین ساختار هدف کلاس درس (۲*۳)وخودتنظیمی انگیزشی با نقش واسطه ای خودتنظیمی عاطفی دانش آموزان دختر

در پژوهش حاضر، نقش ساختار اهداف کلاس درس و مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان، به ویژه خودتنظیمی عاطفی و انگیزشی، در بهبود یادگیری و رفتار تحصیلی مورد بررسی قرار گرفت. جامعه آماری شامل ۲۴۸ دانش آموز دختر مقطع متوسطه دوره دوم بود که با استفاده از پرسشنامه های استاندارد داده ها جمع آوری شد. تحلیل داده ها با روش های آماری شامل ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر و آزمون بوت استرپ انجام شد. نتایج نشان داد مولفه های «تکلیف-گرایش» (B=۰.۱۹۷، t=۲.۶۴، p<۰.۰۱) «تکلیف-اجتناب» (B=۰.۱۴۳، t=۲.۶۴، p<۰.۰۱) و «خود-گرایش» (B=۰.۱۸۴، t=۲.۵۴، p<۰.۰۱) ساختار اهداف کلاس درس تاثیر مستقیم و مثبت معناداری بر خودتنظیمی انگیزشی داشتند، در حالی که اثر «خود-اجتناب» و «دیگری-گرایش و دیگری-اجتناب» بر این متغیر معنی دار نبود. همچنین، تنها «تکلیف-گرایش» بر خودتنظیمی عاطفی اثر مستقیم معنادار داشت (B=۰.۱۷۸، t=۲.۰۵، p<۰.۰۵). اثر مستقیم خودتنظیمی عاطفی بر خودتنظیمی انگیزشی نیز مثبت و معنادار بود (B=۰.۳۸۹، t=۷.۷، p<۰.۰۱). نقش واسطه ای خودتنظیمی عاطفی در مسیر اثر برخی مولفه های اهداف کلاس درس بر خودتنظیمی انگیزشی، به ویژه «تکلیف-گرایش» (B_indirect=۰.۰۶۹، t=۱.۹۳، p<۰.۰۵) و «تکلیف-اجتناب»(B_indirect=۰.۰۵، t=۱.۶۵، p<۰.۰۵) نیز مشاهده شد. یافته ها اهمیت طراحی اهداف کلاس درس شفاف و انگیزشی همراه با تقویت مهارت های خودتنظیمی عاطفی را برای ارتقای انگیزش و رفتار یادگیری دانش آموزان نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

ساختار اهداف کلاس درس ، خودتنظیمی عاطفی ، خودتنظیمی انگیزشی ، نقش واسطه ای ، دانش آموزان متوسطه.