تاثیر تعاملات کلامی و بازخوردهای سازنده معلم بر توسعه توانمندی های ذهنی و درک عمیق مفاهیم در نظام آموزشی

فرآیند یادگیری در کلاس های درس تنها حاصل انتقال اطلاعات از معلم به دانش آموز نیست، بلکه محصول تعاملات پیچیده و بازخوردهایی است که در طول مسیر آموزش رخ می دهد. این پژوهش با هدف بررسی نقش حیاتی بازخوردهای سازنده و انگیزشی معلمان در ارتقای کیفیت یادگیری، به ویژه در گذار از یادگیری سطحی (حفظ کردن) به یادگیری مفهومی (درک عمیق)، انجام شده است. با توجه به اینکه یادگیری مفهومی مستلزم پیوند دادن دانش جدید با ساختارهای ذهنی پیشین است، بازخورد معلم به عنوان یک ابزار هدایت گر، نقشی کلیدی در اصلاح سوءبرداشت ها و تقویت مسیرهای شناختی ایفا می کند. هدف اصلی این مطالعه، واکاوی تفاوت میان بازخوردهای صرفا اصلاحی (Error-correction) و بازخوردهای انگیزشی (Motivational Feedback) و سنجش میزان تاثیر هر یک بر درگیری ذهنی دانش آموز است. روش تحقیق در این پژوهش بر پایه بررسی رابطه میان کیفیت بازخورد و شاخص های یادگیری عمیق استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازخوردهای سازنده که در آن ها به جای تمرکز صرف بر پاسخ غلط، بر فرآیند رسیدن به پاسخ و استدلال دانش آموز تمرکز می شود، بیشترین تاثیر را در تثبیت مفاهیم و افزایش خودکارآمدی دانش آموزان دارد. نتایج این تحقیق تاکید می کند که توانمندی معلمان در ارائه بازخوردهای هدفمند، یکی از اصلی ترین عوامل تعیین کننده در تبدیل شدن کلاس درس به محیطی برای تفکر عمیق و حل مسئله است.

کلیدواژه ها:

بازخورد سازنده ، یادگیری مفهومی ، بازخورد انگیزشی ، یادگیری عمیق ، تعامل معلم-شاگرد ، ارزیابی تکوینی.