تاثیر هوش مصنوعی بر سلامت روان دانش آموزان: اضطراب، انزوا و وابستگی دیجیتال

گسترش کاربرد هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، فرصت های تازه ای برای یادگیری، تعامل و دسترسی به منابع علمی فراهم کرده است؛ بااین حال، استفاده گسترده و کنترل نشده از این فناوری می تواند ابعاد مختلف سلامت روان دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. اضطراب ناشی از مقایسه با دیگران، کاهش تعاملات اجتماعی، وابستگی به ابزارهای دیجیتال و دشواری در مدیریت زمان استفاده از فناوری، از جمله موضوعاتی هستند که توجه خانواده ها، معلمان و مدیران مدارس را می طلبند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد روان شناختی استفاده از هوش مصنوعی در محیط های آموزشی و تبیین ارتباط آن با اضطراب، انزوای اجتماعی و وابستگی دیجیتال تدوین شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه بررسی منابع علمی و تحلیل مفهومی موضوع انجام می شود. یافته های حاصل از تحلیل مباحث نشان می دهد که پیامدهای روانی هوش مصنوعی به نحوه استفاده، میزان نظارت بزرگسالان، ویژگی های فردی دانش آموزان و کیفیت روابط خانوادگی و مدرسه ای وابسته است. بهره گیری هدفمند از فناوری، آموزش سواد دیجیتال، تقویت مهارت های خودتنظیمی و حفظ فرصت های تعامل حضوری می تواند به کاهش مخاطرات احتمالی کمک کند. بر این اساس، مواجهه آگاهانه با هوش مصنوعی باید به بخشی از برنامه های تربیتی و حمایتی مدارس تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سلامت روان ، دانش آموزان ، اضطراب ، انزوای اجتماعی ، وابستگی دیجیتال ، سواد دیجیتال